WrestleOne.pl

Polski portal o Wrestlingu!

WYNIKI WWE FASTLANE 2018

Gala WWE FASTLANE 2018 jest już za nami. Jesteście ciekawi wyników? W takim razie zapraszam do czytania!

KICK-OFF

Breezango & Tye Dillinger vs Shelton Benjamin, Chad Gable & Mojo Rawley

Walka otwierająca galę Fastlane została dodana niespodziewanie, podczas segmentu pomiędzy Panami wyżej wymienionymi, co doprowadziło do ich pojedynku. Walka powstała w zastępstwie za wcześniej planowany pojedynek Becky Lynch & Naomi vs Carmella & Natalya, który został przeniesiony do gali głównej.

Walka nie prezentowała nic specjalnego, powiedzmy to sobie już na samym starcie. Początek był czysto humorystyczny, gdy to Chad Gable chciał nauczyć jednego z członków Breezango (Tylera Breeza), jakieś podstawowej akcji zapaśniczej, a ten zamiast ją wykonać, usiadł na niego i zaczął robić sobie żarty. Po tym rozpoczęła się dopiero regularna walka. Przez pierwszą część pojedynku zdecydowaną przewagę miała druga drużyna (Shelton,Chad i Mojo), którzy to kontrolowali w ringu Tylera Breeza nie dając mu szansy na zmianę. Dopiero po dłuższej chwili Tyler dał radę dokonać zmiany, wpuszczając do ringu Tye Dillingera. Po tej zmianie mieliśmy drugą część walki która była całkowicie wyrównana. Na początku dominował Tye, a później do samego pojedynku stopniowo dołączali pozostali uczestnicy, dokładając jakąś akcję od siebie. Koniec końców to Tye Dillinger wykonał swój finisher – Perfect 10, przypinając tym samym aktywnego zawodnika (Mojo Rawley’ego), kończąc pojedynek.

Zwycięzcy – Breezango & Tye Dillinger

 

GALA GŁÓWNA

Shinsuke Nakamura vs. Rusev

Pierwsza walka w głównej karcie należała do zwycięzcy Royal Rumble 2018 – Shinsuke Nakamury oraz lidera ruchu „Rusev Day” – Ruseva.

Początek pojedynku, jak zarazem jego większość należała do Ruseva. Rusev od początku dominował Shinsuke, pomimo iż ten próbował kontrować i na parę sekund wydawałoby się że zdobywa przewagę, to i tak po chwili Rusev przypominał mu o sobie i nie pozwalał na przejęcie inicjatywy. W trakcie samego pojedynku Rusev nabawił się najprawdopodobniej lekkiego urazu, wskazywał na to fakt że ciągle skupiał uwagę na swojej kostce niż na Shinsuke, jednakże po jakimś czasie ból widocznie ustał. Kolejna część pojedynku stawiała nas coraz bardziej w niepewności. Tak jak większość pewnie stawiała na Nakamurę, tak Rusev z każdą minutą sprawiał że zaczynało się wątpić w swój tok myślenia. Ciągłe kontry (szczególnie super-kicki) sprawiały że Shinsuke marniał w oczach. Jednakże pomimo wielu kontr, to Shinsuke Nakamura w końcu przejął końcową inicjatywę. Zaczęło się od kolejnej już nieudanej próby zapięcia akcji kończącej Ruseva – Acolade. Ta nieudana próba dała ogromną okazję Shinsuke, który wykorzystał ją w sposób najlepszy jaki tylko mógł. Na początku przemknął pod nogami Ruseva, później wykonał mu swoją akcję kończącą – Kinshasa w tył głowy, tylko po to by po chwili wykonać ponownie ten finisher, tym razem w fabryczny sposób, czyli w przód głowy. Podwójna Kinshasa zdecydowanie wystarczyła by pozbawić zwycięstwa dominującego przez większą część walki, Ruseva. Nakamura po swoich akcjach kończących przypiął Ruseva i odliczył od trzech, wygrywając tym samym walkę.

Zwycięzca – Shinsuke Nakamura

United States Championship — Bobby Roode (c) vs. Randy Orton

Druga walka należała do mistrza Stanów Zjednoczonych, wspaniałego – Bobby’ego Rooda, oraz do żmii – Randy’ego Ortona.

Początek walki był zdecydowanie wolny, statyczny i niczym nie porwał publiczności. Nie było tutaj dominacji, zwrotów akcji, nie było na początku zupełnie niczego co miałoby pobudzić publiczność. W samym początku jak i środku walki (bo łączyły się one ze sobą stylem prowadzonym w tym pojedynku), mieliśmy kilka ciekawych momentów. Jednym z nich był back suplex wykonany przez Ortona na Roodzie, poza ringiem na barierki. Kolejnym tego typu momentem był superplex wykonany także przez Ortona na Roodzie. Pomimo wspomnianego superplexu, po chwili delikatną i chwilową przewagę przejął Bobby Roode. Po pewnej chwili, Bobby wszedł na narożnik by zaatakować Ortona akcją wysokiego ryzyka, jednakże wieloletnie doświadczenie, wykute na pamięć schematy zachowań przeciwników, szybkość, zwinność, umiejętności i spryt Ortona, sprawiły że wykonał on kontrę w postaci swojej akcji kończącej – RKO. Po wykonaniu finishera naturalnie doszło do przypięcia, przez co po chwili Bobby Roode został odliczony do trzech i pozbawiony swojego tytułu mistrzowskiego.

Zwycięzca i nowy mistrz Stanów Zjednoczonych – Randy Orton

 

 

 

Becky Lynch & Naomi vs. Carmella & Natalya

Trzecia walka pojawiła się w głównej karcie dość niespodziewanie, ponieważ początkowo miała być ona w kick-offie. Nie zmieniło to oczywiście w żaden sposób zawodniczek biorących w niej udział. Zmierzyły się w tej walce jedne z obecnie najlepszych div w WWE – Becky Lynch oraz Naomi, które stanęły naprzeciw najbardziej doświadczonej divie z tej czwórki – Nataly’i oraz z posiadaczką walizki money in the bank – Carmell’i.

Początek walki był równy dla obu drużyn. Mieliśmy tutaj motyw kontry za kontrą. Po chwili dopiero zaczęła rysować się przewaga, która jak się z czasem okazało była na dłuższą część walki.  W trakcie przewagi uzyskanej przez Carmellę i Natalye, mieliśmy do czynienia z dużą ilością brudnych zagrań, szczególnie ze strony Carmelli. Pomimo iż przewagę przez długą część walki miała druga drużyna, to w pewnym momencie doszło do popełnienia błędu, co skutkowało zmianą Naomi z Becky Lynch, której tak bardzo domagała się publiczność krzycząc „we want Becky”. Becky po wejściu do ringu zdobyła sobie przewagę, dominując Carmellę i Natalye, jednakże nie na długi okres czasu. W pewnym momencie ocknęła się Carmella która wykonała kontrę, dając sobie nieco czasu by wymyślić plan działania. Jej planem działania na dalszą część walki było użycie walizki money in the bank w celu zaatakowania nią Becky. Jednakże do takowego przekazania nie doszło. Pomimo iż plan nie wypalił, nie przeszkodziło to Carmelli w wykonaniu superkicka na Becky, oraz do wykonania próby przypięcia. Jak się po chwili okazało ta próba była bardzo skuteczna, ponieważ sędzia odliczył Becky do trzech, kończąc tym samym pojedynek.

Zwyciężczynie – Carmella & Natalya

 

Tag Team Championship — The Usos (c) vs. The New Day

Czwarta walka należała do obecnych mistrzów i zdecydowanie jednego z najlepszych tag teamów ostatnich lat – The Usos, oraz do niezwykle rozrywkowych, byłych mistrzów tag team RAW oraz SmackDown – The New Day.

Początek wcale nie był pojedynkiem ringowym tylko słownym, dopiero po chwili rozpętała się prawdziwa walka. Przewagę momentalnie zdobyli Uso którzy bez litości osłabiali Xaviera Woodsa, wykonując przy tym m.i.n akcję firmową The New Day (wkopywanie przeciwnika w narożnik, przy co-chwilowej zmianie). Dopiero po pewnym czasie, resztkami sił Xavier Woods dał radę umknąć pod nogami jednego z braci Uso i wykonać zmianę z Kofim. Kofi błyskawicznie wskoczył do ringu. Dosłownie skoczył, ponieważ pierwsza jego akcja to był atak po odbiciu z lin. Chwilę później przewagę ponownie zdobyli bracia Uso. Jeden z braci w trakcie tej przewagi postanowił wykonać akcję firmową Kofiego – Boom Drop, co jeszcze bardziej urozmaiciło pojedynek. Chwilę później dochodzi do zmiany z Xavierem który wykonuje piękną serię superkicków na obu braciach Uso, tylko po to by po chwili Kofi wykonał potężny splash z narożnika i podjął próbę przypięcia, która zakończyła się fiaskiem. Pomimo iż walki się zakończyć nie udało, The New Day zdobyło sobie cenną przewagę. Xavier oraz Kofi weszli na przeciwległe narożniki i postanowili wykonać podwójną akcję na jednym z braci Uso. Na szczęście, bądź nieszczęście w zależności z której strony patrzeć, pojawił się drugi z braci Uso, zrzucając Xaviera z narożnika poza ring, oraz kontrując po chwili biegnącego w jego stronę Kofiego, wyrzucając go poza górną liną, także poza ring. Zaraz po tym jeden z braci podszedł do drugiego by go ocknąć i przedstawić dalszy plan działania. Dalszy plan działania zakładał podwójną akcję poza ring na ówcześnie wyrzuconych tam rywali. Jak pomyślał jeden z braci, tak zrobili oboje i wyszło im to na plus. W tym momencie pojedynku kiedy obie drużyny były poza ringiem, rozbrzmiała muzyka Bludgeon Brothers (Luke Harper i Eric Rowan) którzy po chwili zaatakowali Big E’iego kończąc tym samym pojedynek przez dyskwalifikację. Jednakże na tym ataku nie poprzestali. Po chwili rozpoczęła się czysta dewastacja. Każdy z uczestników pojedynku + Big E, który tym razem nie był aktywnym zawodnikiem, ucierpieli. Mieliśmy tu pokaz siły i dominacji. Kofi lądujący z całej siły w stalowym narożniku, Xavier lądujący z całej siły na stalowych schodach co spowodowało u niego aż drgawki porównywalne do tych które kiedyś po otrzymaniu podobnej akcji miał Sin Cara czy bracia Uso którzy dosłownie wylądowali na sobie a następnie przyjęli body slam wykonany przez Erica na Luku, na braci Uso, to jedne z tych elementów rozróby jaką przygotowali im Bludgeon Brothers.

Zwycięzcy (przez dyskwalifikację) – The New Day

Women’s Championship — Charlotte Flair (c) vs. Ruby Riot

Piąta a zarazem przedostatnia walka należała do mistrzyni kobiet, córki legendy wrestlingu, Ric’a Flair’a – Charlotte, oraz do nie tak dawno debiutującej zawodniczki w głównym rosterze – Ruby Riot.

Początek pojedynku był wyrównany. Obie Panie po chwili wyleciały poza ring, przez co wykorzystała ten fakt Charlotte, która cisnęła Ruby w barierki. Na samym początku, tuż przed walką mogliśmy zauważyć że do ringu wchodzi sama Ruby Riot, bez swoich koleżanek z Riot Squad. Nie musieliśmy jednak długo czekać, gdyż chwilę po zdobyciu przewagi, pojawiły się właśnie one (Liv Morgan i Sarah Logan), co sprawiło że momentalnie przewagę zdobyła Ruby Riot. Zaraz potem Ruby postanowiła wykorzystać fakt że są u jej boku jej koleżanki, wyrzuciła Charlotte z ringu i zasymulowała kontuzję odwracając uwagę sędziego i dając szansę jej koleżankom, na zaatakowanie Charlotte, wbrew przepisom. Jednakże do ataku nie doszło. Gdy tylko Liv oraz Sarah zbliżyły się do leżącej poza ringiem Charlotte, momentalnie do ringu przybiegły Naomi oraz Becky Lynch, ratując tym samym Charlotte. Pomimo tego że atak się nie udał, to Charlotte wciąż leżała poza ringiem a Ruby Riot była zdecydowanie mniej zmęczona, co wykorzystała wrzucając mistrzynię do ringu i wciąż ją atakując. W pewnym momencie Charlotte ponownie znalazła się poza ringiem, tym razem jednak Ruby postanowiła ją zaatakować zamiast po prostu po nią schodzić. Ruby zatem rozpędziła się i wykonała suicide dive, jednakże nieskutecznie, ponieważ kontrę zrobiła mistrzyni. Po chwili Charlotte wspięła się na barierki i wykonała z nich swoją firmową akcję – moonsault, wrzucając po tym Ruby do ringu. Gdy Panie znalazły się w ringu, nagle walka przeniosła się do narożnika. Piękna kontra ze strony Ruby i mamy hurricanranę. Po wykonanej kontrze Ruby postanowiła ponownie odwrócić uwagę sędziego, tym razem skuteczniej gdyż Liv i Sarah zaczęły atakować pomimo obecności Becky i Naomi, Charlotte. W pewnym momencie sędzia zauważył że Panie będące poza ringiem za bardzo próbują ingerować w walkę i postanowił wyrzucić je wszystkie. Na samym początku z areny zostały wyrzucone towarzyszki Charlotte, a następnie towarzyszki Ruby. Całe zamieszanie postanowiła wykorzystać bardziej doświadczona mistrzyni, która po chwili wykonała speara oraz swoją akcję kończącą – Figure Eight, zmuszając tym samym Ruby do odklepania i zakończenia walki przez sędziego.

Po samym pojedynku pojawiła się Asuka, która weszła do ringu po to by wskazać na logo Wrestlemanii palcem, co stanowczo zasygnalizowało, że dotąd nieznaną mistrzynią z którą ma się mierzyć Asuka, jest Charlotte.

Zwyciężczyni – Charlotte

WWE Championship — AJ Styles (c) vs. John Cena vs. Kevin Owens vs. Sami Zayn vs. Baron Corbin vs. Dolph Ziggler

Szóstą a zarazem walką wieczoru, była walka o najważniejsze wyróżnienie w WWE – sam pas mistrza WWE. W tej walce mogliśmy oglądać fenomenalnego mistrza, najprawdopodobniej najbardziej utytułowanego wrestlera w historii – Aj Styles’a, powoli już legendę WWE – Johna Cenę, byłego mistrza Universal – Kevina Owensa, byłego mistrza NXT – Samiego Zayna, byłego mistrza Stanów Zjednoczonych oraz zwycięzcę walki Money In The Bank – Barona Corbina, oraz byłego mistrza wagi ciężkiej – Dolpha Zigglera.

Walka rozpoczęła się bardzo dynamicznie, od wykonania czterech akcji attitude adjustment, na wszystkich uczestnikach, poza Aj Stylesem, który okazał się sprytniejszy i nie wbiegł wprost w sidła Johna Cenę. Przez fakt że mistrz uniknął attitude adjustment, doszło do standardowego pojedynku 1v1, pomiędzy nim a Johnem Ceną. Sam pojedynek nic nie wniósł, jednakże po chwili ring otoczyli wszyscy uczestnicy którzy poprzednio padli ofiarą finishera Johna Ceny, oraz Aj Styles. Nie trzeba było długo czekać aż ruszą z zemstą i tak oto cała piątka ruszyła na Cenę, który znajdował się w ringu, po to by po chwili wyrzucić go z ringu i rozpocząć walkę w stylu każdy na każdego, głównie poza ringiem. Gdy zawodnicy znaleźli się w ringu, to Aj Styles zaczął dominację, niszcząc każdego po kolei, aż zrobiła się walka Styles vs Owens. Po chwili dołączył się Baron Corbin wykonując chokeslam-back breaker, otrzymując po chwili finisher Dolpha Zigglera – Zig Zag, który za to zaraz po tej akcji otrzymał serię ciosów od Johna Ceny. W samą walkę dołączył się jeszcze Sami Zayn, który szybko tego pożałował, ponieważ John Cena wykonał podwójne five knuckle shuffle na owym Zaynie oraz wcześniej przygotowanym do tej akcji, Dolpie Zigglerze. Zaraz po tej akcji Cena próbuje wykonać ponownie attitude adjustment na Dolphie, jednakże ten kontruje akcję wykonując piękny fameasser, przechodząc tym samym do próby wykonania zapożyczonego finishera od legendy – Shawna Michaelsa, Sweet Chin Music. Akcja jednak nie udała się i kontrę wykonał Cena, zakładając Zigglerowi swój drugi finisher – STF. Jednakże szansę na zakończenie pojedynku poprzez poddanie się Dolpha przerywa Aj Styles, wykonując po chwili swój finisher – Styles Clash, oraz przypinając Cenę. Przypięcie tym razem ledwo przerywa Sami Zayn. Następnie do ringu wchodzi Baron Corbin, który zaczyna pokazywać przejaw swojej siły, niszcząc każdego kto mu się nasunie. Koniec końców uwaga Corbina skupiła się na jego, można rzec głównym rywalu, Dolphie Zigglerze. Ich pojedynek przeniósł się w publiczność gdzie oboje w końcu zostali znokautowani i odłączeni na pewien czas od pojedynku. Przyszedł czas na Kevina Owensa. Kevin postanowił że wykorzysta stoły komentatorskie. Jak pomyślał tak zrobił i już po chwili oba stoły były bez osłony, a sam Owens podjął próbę wykonania akcji na jeden z nich. Próba okazała się jednak nieskuteczna. Pomimo iż próba Owensa okazała się nieskuteczna, nic nie stało na drodze Johnowi Cenie w wykorzystaniu któregoś ze stołów. Po chwili wyniósł on Owensa, jednakże ten dał radę umknąć, tylko po to by po chwili na Cenę ruszył Aj Styles, który padł taką samą ofiarą jak pozostali Panowie na początku pojedynku, ofiarą akcji attitude adjustment i to wykonanej na stół komentatorski. Jak to się mówi – „co się odwlecze, to nie uciecze, tylko wróci ze zdwojoną siłą”, jak widać przysłowia nie były przychylne Stylesowi w tym pojedynku. Następnie w ringu znalazł się sam Owens i Zayn. Przyjaciele a zarazem wrogowie. Pomimo iż ich znajomość i sojusz jest bardzo niepewną sprawą, to Sami Zayn wykazał się niezwykłym gestem w kierunku Kevina. Gest Samiego polegał na tym, że Sami położył się na środku ringu i pozwolił Owensowi by ten go przypiął i odliczył do trzech. Mimo to Owens nie chciał tak wygrać i postanowił na siłę spróbować podnieść Samiego, co skutkowało szybkim przerolowaniem i próbą przypięcia Owensa. Po chwili obaj Panowie wstali i zaczęli walczyć między sobą, przenosząc tym samym walkę poza ring. W tym momencie warto wspomnieć że wokół ringu znajdował się komisarz SmackDown Live – Shane McMahon, który ma na pieńku zarówno z Samim jak i Owensem. Sami szybko zauważył w pobliżu siedzącego Shane’a i postanowił wymienić z nim kilka zdań. Chwilę później ocknął się Kevin który zauważył Zayna, który stał odwrócony plecami do niego. Kevin postanowił to wykorzystać, wziął rozbieg i wykonał potężny superkick i…trafił. Tylko nie w tego co trzeba. Sami dał radę zrobić unik, przez co oberwał stojący przed nim Shane McMahon. Moment później w ringu znajduje się Owens oraz Ziggler. Jednakże z tego pojedynku to Owens wychodzi zwycięsko, wykonując swój finisher – Pop-up powerbomb na Dolphie i przypinając go do jednego, dwóch i… nie do trzech, ponieważ w ramach zemsty za wcześniejszy super kick, sędziego wyciąga Shane McMahon, anulując tym samym odliczanie Zigglera. Dosłownie chwilę później do ringu wraca Sami Zayn, atakując Owensa i przypinając go do jednego, dwóch i… znowu nie do trzech, bo tym razem Shane wyciąga nie sędziego, a samego Zayna, ponownie anulując liczenie. Całe zamieszanie wykorzystuje Dolph Ziggler, przypinając Kevina Owensa, jednakże w ostatniej chwili liczenie przerywa Sami. Po serii nieudanych przypięć do ringu powraca Baron Corbin, tym razem wraz ze stalowymi schodami, atakując nimi każdego na swojej drodze. Na drodze Corbina znalazł się także Cena, jednakże ten dał radę przechwycić owe schody i wykorzystać je przeciwko Corbinowi. Momentalnie Cena przechodzi do wykonania kolejnego już w tej walce attitude adjustment, jednak tym razem na wcześniej przejęte stalowe schody. Po wykonanej akcji Cena przeszedł do przypięcia Corbina, jednakże liczenie przerwał Dolph Ziggler. Rzecz jasna przerwane liczenie przez Zigglera nie mogło obejść się bez konsekwencji. Moment później Cena wykonuje właśnie mu attitude adjustment, po to by błyskawicznie przejść do próby wykonania drugiego z rzędu attitude adjustment. No właśnie, próby. Sama akcja nie została wykonana ponieważ przerwał ją Kevin Owens, wykonując Cenie Pop-up powerbomb, ale za to natychmiastowo otrzymując jeden z finisherów od wcześniej znokautowanego Aj Styles’a – Phenomenal Forearm. Po wykonanej akcji Styles błyskawicznie przechodzi do przypięcia Owensa, sprawiając że tym razem sędzia dolicza do trzech, kończąc tym samym pojedynek.

Zwycięzca – Aj Styles

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *