WrestleOne.pl

Polski portal o Wrestlingu!

WYNIKI WWE GREATEST ROYAL RUMBLE

Gala WWE Greatest Royal Rumble jest już za nami. Jesteście ciekawi wyników? W takim razie zapraszam do czytania!

 

GALA GŁÓWNA

John Cena vs. Triple H

Walka rozpoczęła się od klasycznego zwarcia którą wygrał Triple H. Następnie dostaliśmy pokaz klasycznych akcji siłowych, nie wyszukanych ale za to skutecznych, co odczuł John jak i Triple H. Koniec końców to jednak John oberwał mocniej i to Triple H zyskał przewagę nad nim, którą utrzymywał że dłuższy czas, pomimo prób przejęcia inicjatywy przez Cenę. W trakcie tego czasem równego, czasem nierównego pojedynku mieliśmy taki smaczek jak wykonanie nieco zmodyfikowanej akcji five knuckle shuffle przez Triple H. Po dłuższej walce w ringu, Triple H został wepchnięty w narożnik po czym wypadł poza ring. John Cena postanowił nie czekać tylko wykorzystać okazję i zaatakować go poza ringiem. Na początku wrzucił Triple H w stalowy narożnik, tylko po to by później wbić go back suplexem w barierki otaczające ring. Następnie akcja przeniosła się do ringu, jednakże pod wpływem utraconych sił przez obu zawodników, doszło do klasycznej już walki na wytrzymałość, którą ostatecznie wygrał Cena. Po zwycięstwie wspiął się na narożnik i spróbował wykonać swoją firmową akcję, jednakże została ona skontrowana w locie przez Triple H, co skutkowało wykonaniem powerbombu na Cenie. Po wykonanej akcji Triple H przeszedł do przypięcia Johna, jednakże sędzia doliczył tylko do dwóch. Po nieudanej próbie zakończenia walki, Cena przeszedł do kontry. Kontrą w tym wypadku była akcja kończąca Ceny – STF. Akcja Ceny jednak nie dała odpowiedniego skutku, gdyż Triple H dał radę się wydostać z dźwigni i po chwili walka wróciła do stójki, tylko po to by zaraz później Cena wykonał back suplex, swój finisher – Attitude Adjustment, oraz kolejną swoją akcję firmową – Five Knuckle Shuffle, odpłacając się tym samym Triple H za tą samą akcję którą wcześniej on na nim wykonał. Jednakże co się później okazało, żadna z tym akcji nie była tą która zakończyła ten pojedynek. Triple H wykorzystał fakt niedowierzania Ceny i wykonał na nim swoją akcję kończącą – Pedigree, jednakże i ona nie dała końca tej walce.

Przełomowym momentem w tym pojedynku było podwójne Attitude Adjustment w wykonaniu Ceny. Cena ewidentnie uznał że na Triple H trzeba wzmocnionej akcji, tak więc na początku podniósł się z kolan wraz z Triple H na barkach, a następnie wbił go w narożnik i wykonał mu kolejne Attitude Adjustment, co ostatecznie zakończyło ten pojedynek.

Zwycięzca – John Cena

Cruiserweight Championship – Cedric Alexander (c) vs. Kalisto

Początek pojedynku odbył się na zasadzie pokazu umiejętności technicznych i Cedric i Kalisto na samym początku dali sobie i fanom krótką próbkę ich możliwości. Faktyczna walka rozpoczęła się dopiero po tym kiedy to Kalisto stanął na rękach i wykonał hurricanranę Cedricowi, po czym stanął przy linach i gdy rozpędzony Alexander próbował go zaatakować, ten wykonał sprytnie unik sprawiając że Cedric wyleciał poza ring. Następnie Kalisto wykonał akcję po odbiciu z lin przypominającą 450° splash. Po chwili akcja wróciła do ringu, tylko po to by zaraz poza ringiem znalazł się nie jak wcześniej Alexander, ale Kalisto, co dało Cedricowi przewagę. Zdobytą przewagę Cedric postanowił wykorzystać w ringu. Przez pewien czas mieliśmy akcję w parterze, raczej spokojną bez wyszukanych akcji, poza wykonanym dropkickiem przez Alexandra na Kaliście, kiedy to on próbował wydostać się z uchwytu. Akcja ponownie ruszyła kiedy to Kalisto finalnie wydostał się z uchwytu i zaczął atakować Cedrica. Cedric przyjął kilka kopnięć, w tym high kicka, splasha, potężną hurricanranę oraz ddt. Po tych akcjach mieliśmy próbę przypięcia, która jednak zakończyła się fiaskiem. Od tego momentu walka była w miarę wyrównana, pomimo zdobytej wcześniej przewagi przez Kalistę. Obaj dawali z siebie wszystko wykonując akcje typowe dla dywizji cruiserweight, kontrując siebie nawzajem i wynosząc swoje ciała na ekstremalny poziom możliwości.

Finalnie to Cedric Alexander okazał się lepszy w tej walce, gdyż wykonał swoją akcję kończącą – Lumbar Check, po którym przypiął Kalistę i odliczył go do trzech.

Zwycięzca – Cedric Alexander

Raw Tag Team Championship – The Bar vs. Matt Hardy & Bray Wyatt

Walka rozpoczęła się od „kłótni” Cesaro oraz Matta która zakończyła się ich krótką potyczką. Po chwili do ringu wszedł Bray i to on walczył z Cesaro a następnie po wykonanej zmianie, z Sheamusem. Do tego momentu nic specjalnego się nie działo, zwykłe, proste ciosy i kopnięcia. W pewnym momencie w ringu znaleźli się Bray oraz Matt i wykonali podwójną akcję na leżącym Sheamusie. Następnie w ringu pozostał sam Matt i zaczął atakować Sheamusa. Clothesline a następnie Neckbreaker osłabiły dość skutecznie celtyckiego wojownika, tak aby do walki wmieszał się Cesaro, odwracając tym samym uwagę sędziego. Odwrócona uwaga sędziego sprawiła że przewagę zdobyli The Bar i po chwili zaczęli we dwóch atakować Matta. Przewaga The Bar trwała do momentu kontry Matta i zmiany z Brayem, jednakże i ta zmiana nie przyniosła od razu gwałtownych rezultatów, gdyż przewagę po niedługiej chwili odzyskali ponownie The Bar. Następnie The Bar postanowiło wykorzystać zdobytą przewagę i wykonać podwójną akcję. Jak pomyśleli tak zrobili. The Bar wykonali podwójną akcję, jednakże gdy to Sheamus chciał iść za ciosem, jego uwagę odwrócił Matt Hardy, po czym swoją akcję kończącą na nieświadomym niczego Sheamusie, wykonał Bray Wyatt.

W końcówce walki do ringu wszedł Matt Hardy i wraz z Brayem Wyattem wykonali swoją tag-teamową akcję kończącą, po czym Matt przypiął celtyckiego wojownika i odliczył go do trzech.

Zwycięzcy (nowi mistrzowie) – Matt Hardy & Bray Wyatt

United States Championship – Jeff Hardy (c) vs. Jinder Mahal

Pojedynek rozpoczął się na korzyść Jindera Mahala, jednakże zdobyta przez niego przewaga nie trwała długo, ponieważ chwilę później inicjatywę przejął Jeff Hardy. Początkowo Jeff atakował Mahala w ringu, jednakże chwilę później akcja przeniosła się poza kwadratowy pierścień, gdzie to Jeff wykonał splasha z barierek, na Jinderze. Po wykonanej akcji Jinder powrócił do ringu, natomiast tuż zanim miał wejść Jeff, który wcześniej zdobył sobie przewagę. Wejście do ringu przerwał Jeffowi jeden z braci Singh, który towarzyszył Mahalowi w tej walce. Towarzysz Mahala złapał Jeffa za nogę co uniemożliwiło mu wejście, a tą sytuację wykorzystał Jinder, który zaatakował zdekoncentrowanego Jeffa. Od tego momentu walkę w pełni kontrolował Mahal. Swoją zdobytą inicjatywę wykorzystywał w sposób raczej prosty, niezbyt efektowny, ale na pewno efektywny. Kolanko, rzut czy prosty cios, to były akcje które ostatecznie trzymały Jeffa na przegranej pozycji. Jakiś czas później Jeff dał radę wydostać się z opresji i wykonać kilka swoich firmowych akcji, które odsunęły Mahala od zwycięstwa, jednakże warto wspomnieć że od momentu zdobycia przewagi przez Jeffa, walka stała się w miarę wyrównana i obaj wykonywali akcje po równo.

Ostatecznie pomimo w miarę wyrównanej końcówki, Jeff wykonał dwie swoje akcje kończące. Na początku wykonał – Twist of fate a następnie – Swanton Bomb, po czym przypiął i odliczył Jindera do trzech.

Zwycięzca – Jeff Hardy

SmackDown Tag Team Championship – The Bludgeon Brothers (c) vs. The Usos

Początek walki należał zdecydowanie dla Bludgeon Brothers. Przewaga Bludgeon Brothers, która polegała na standardowych akcjach siłowych, typu potężne ciosy i kopnięcia, trwała dość długo, aż do momentu zmiany z drugim bratem Uso. W momencie wykonania zmiany przewaga przerysowała się dla braci Uso i to oni zaczęli dominować w tym pojedynku, pokazując Lukowi i Erickowi że są w stanie walczyć na ich poziomie. Mieliśmy ze strony braci Uso zupełne przeciwieństwo pod kątem stylu prowadzenia walki. Bludgeon Brothers pojedynek prowadzili z nastawianiem na proste, siłowe akcje. Natomiast jeśli chodzi o braci Uso, dominowała tutaj dynamika, akcje w locie i szybkie ciosy jak i kopnięcia. Do tego wszystkiego dodajmy nienaganną współpracę obu drużyn. Bracia Uso pomimo swojej dominacji w środku walki, w końcu ją stracili, tym razem na dobre. Kontrolę nad walką po kontrze ponownie przejęli Bludgeon Brothers.

Przejęcie przez nich kontroli skutkowało wykonaniem po chwili swojej tag teamowej akcji kończącej, oraz przypięcia i odliczenia jednego z braci Uso do trzech.

Zwycięzcy – Bludgeon Brothers

Intercontinental Championship (Ladder Match) – Seth Rollins (c) vs. The Miz vs. Finn Balor vs. Samoa Joe

Pojedynek rozpoczął się od podziału zawodników na dwie odrębne walki. Seth Rollins walczył z Samoa Joe, a The Miz z Finnem Balorem. Następnie Seth Rollins wykonał podwójny blockbuster na Samoa Joe oraz Mizie. Chwilę później Seth Rollins wykonał podwójnie suicide dive, a zaraz po nim to Finn Balor wykonał akcję poza ring. Skoro Miz, Seth i Finn byli poza ringiem, to pozostał nam jeszcze Joe. Samoa Joe sprytnie wykorzystał fakt że Panowie się atakują i postanowił spróbować swoich sił z wejściem na drabinę. Niestety dla Samoa Joe, ciągle ktoś mu przerywał. Czy to Seth, czy to Finn, czy Miz, każdy dodał coś od siebie w kwestii próby zdobycia pasa przez Joe. W pewnym momencie w ringu znaleźli się już wszyscy zawodnicy przez ostatecznie Samoa Joe stracił na chwilę prowadzenie w tej walce. Utrata prowadzenia nie trwała długo. W ringu znalazł się Joe oraz Miz, który zaproponował Joe sojusz. Początkowo Joe rozejrzał się po publiczności, jednakże ostatecznie podał rękę Mizowi. Miz myśląc że już ma zapewniony sojusz i będzie mógł obmyślić lub wprowadzić wcześniej obmyślony plan gry, został zaskoczony przez Joe, który to zaatakował go barkiem i skutecznie lecz chwilowo, unieszkodliwił. Po pewnej chwili w ringu pojawili się z powrotem Finn oraz Seth, którzy to postanowili spróbować swoich sił wchodząc na drabinę. Ich drogę ku mistrzostwu przerwali Miz oraz Joe, którzy to zepchnęli drabinę skutecznie pozbywając się rywali. Po zepchnięciu rywali Joe postanowił pójść za ciosem i cisnął Sethem Rollinsem w drabinę, tylko po to by chwilę później cisnąć w drabinę także Finna Balora. Jak się później okazało nie musieli wcale długo czekać na odpowiedź Finna. Finn running dropkickiem cisnął Joe w drabinę, tym samym odpłacając mu się za wcześniejszą akcję. Pomimo tej akcji, Joe dał radę wstać i atakować dalej. Atakował on Setha oraz Miza i kiedy podszedł do próby zaatakowania Finna, ten wykonał kontrę w postaci Slingblade. Po tej akcji chwilowo walka toczyła się pomiędzy Balorem a Sethem, którzy to znaleźli się na narożniku. Seth wiedząc że ma dogodnej sytuacji Finna, postanowił wykonać swoją już firmową akcję z superplexem połączonym z innym suplexem. Akcję tę jednak przerwał Joe, który to ostatecznie przyczynił się do powstania powerbombu połączonego z superplexem. Nie trzeba było długo czekać by do gry włączył się były mistrz interkontynentalny – The Miz. Miz wykorzystał fakt że Joe jest osłabiony wcześniejszą akcją i wykonał na nim swój finisher – Skull Crushing Finale, wprost na drabinę. Po wykonanym finisherze i z myślą że jeden rywal już z głowy na ten moment, postanowił wziąć się za resztę. Miz złapał drabinę i zaatakował nią Finna oraz Setha. Ostatecznie jednak Miz przeliczył się i sam znalazł się na drabinie. Fakt ten wykorzystał Finn Balor, który wspiął się na narożnik i wykonał swój finisher – Coup de Grâce. Następnie do ringu wrócił Joe i zaczął się pojedynek pomiędzy nim a Finnem. Na początku mieliśmy kilka prostych ciosów, obrotowy łokieć od Joe oraz overhead kick od Finna. Po tej akcji do ringu wrócił Miz i zaatakował drabiną Finna oraz Setha. Miz jednakże długo nie nacieszył się obecnością w ringu, gdyż po chwili został wyeliminowany. Po eliminacji Miza ponownie doszło do konfrontacji Finna oraz Joe, z której ponownie wyszedł zwycięsko Finn. Zwycięstwo Finna jednak nie dało momentalnych rezultatów, gdyż koniec końców to Joe pozbierał się i wspiął na drabinę, pnąc się do góry ku mistrzostwu interkontynentalnemu. Wspinaczkę po pas przerwał mu jednak Balor, zrzucając go z drabiny i odpłacając się tym samym za to że wcześniej to Joe z Mizem zrzucił go i Setha, gdy Ci wspinali się po pas.

Kiedy to wydawało się że Finn zdobędzie pas, ponieważ był sam w ringu, wtedy wskoczył na drabinę Seth i zgarnął sprzed nosa pas Finnowi, kończąc tym samym walkę i broniąc swoje mistrzostwo.

Zwycięzca – Seth Rollins

WWE Championship – AJ Styles (c) vs. Shinsuke Nakamura

Walka rozpoczęła się spokojnie, z kilkoma akcjami mającymi na celu zadrwić z przeciwnika i sprowokować go do popełnienia błędu. Osobą która ten błąd popełniła, był Aj Styles. Shinsuke wykorzystał ten fakt i zdobył przewagę. Nakamura atakował Stylesa czy to poza ringiem, wykonując mu chociażby atak kolanem w głowę, czy w ringu atakując go w narożniku serią kopnięć. Po serii ataków ze strony Nakamury, ten postanowił przypiąć Stylesa, jednakże sędzie nie doliczył do trzech. Shinsuke uznał że nie warto zbyt długo zwlekać, podniósł się z Stylesem, który to wykorzystał swoje umiejętności i przeskoczył za Nakamurę, wykonując mu po chwili akcję Face First. W tym momencie walka przybrała na tempie, Styles szybko atakował Nakamurę, czy to wykonując na niego skok w narożniku, czy to nabijając go na swoje kolano. Koniec końców kontrę wykonał Nakamura, wykonując Stylesowi potężne obrotowe kopnięcie oraz odwrócony suplex. Po wykonaniu tych akcji, Nakamura przeszedł do próby wykonania swojej akcji kończącej – Kinshasa, jednakże została ona skontrowana przez Stylesa, który to wykonał jedną ze swoich akcji kończących – Calf Crusher, próbując zmusić Nakamurę do odklepania. Shinsuke jednak po jakimś czasie dał radę się uwolnić z tej bolesnej akcji, po czym ruszył za Stylesem wykonując mu akcję kolanem w brzuch, oraz potężne kopnięcie w głowę. Gdy Nakamura wykonał te akcje, wszedł na narożnik by spróbować wykonać najprawdopodobniej superplex, jednakże Stylesowi udało się uciec, co sprawiło że ostatecznie obaj znaleźli się na macie, padając ze zmęczenia. Kolejnym etapem ich pojedynku była walka na wytrzymałość. Cios za cios sprawiał że obaj tracili coraz więcej sił, ale zyskiwali za to coraz więcej adrenaliny. Walkę na wytrzymałość ostatecznie wygrał Nakamura, jednakże chwilę później to Styles wykonał przypięcie na Nakamurze, a kiedy sędzia nie doliczył do trzech, obaj znaleźli się na nogach i to Styles wykonał Shinsuke akcję Pele Kick. Po wykonaniu tej akcji czas przyszedł ruszyć za ciosem. Styles stanął na krawędzi ringu i po chwili wykonał swoją akcję kończącą – Phenomenal Forearm, jednakże nie trafił w Nakamurę, a co gorsza prawie trafił sędziego. Nieudana akcja sprawiła że Styles został zdekoncentrowany, co wykorzystał Nakamura, który to przerolował go i próbował odliczyć do trzech, jednakże sędzia przerwał liczenie ze względu że Styles trzymał się liny. Po przerwanym liczeniu wykonana została przez Stylesa jeszcze jedna akcja w ringu, czyli atak łokciem z rozbiegu, po czym walka przeniosła się poza ring.

Walka ostatecznie zakończyła się podwójnym odliczeniem, gdyż ani Styles ani Nakamura nie zdążyli wejść z powrotem do ringu. Po samej walce Styles jeszcze zaatakował Nakamurę, dając upust swojej złości.

Zwycięzca – brak (jednakże mistrzem pozostaje Aj Styles)

The Undertaker def. Rusev in a Casket Match

Początkowy etap walki należał do Undertakera i chociaż Rusev próbował czasami wykonać kontrę, to jednak doświadczenie wzięło tutaj górę. Undertaker rozprawiał się z Rusevem w ringu jak i poza nim. Rusev poza prostymi atakami otrzymał także klasyczną już akcję Undertakera, czyli cios tuż po spacerze po linie, oraz Leg Drop na wystającej poza ring głowie. Dopiero po pewnym czasie doszło do kontry Ruseva, w postaci high kicka. Po wykonaniu kontry Rusev miał chwilową przewagę, jednakże zapędził się nieco w swoich czynach i to Undertaker ponownie zdobył inicjatywę, kończąc niemal pojedynek, gdyż włożył Ruseva do trumny. No właśnie, niemal zakończył. Casket Match kończy się w momencie gdy zawodnik zostanie umieszczony w trumnie a trumna zostanie zamknięta. W tym wypadku zamknięcie trumny uniemożliwił towarzysz Ruseva – Aiden English, który to trzymał ją tak, by Undertaker nie mógł zakończyć tej walki. Nie trzeba było długo czekać na reakcję Undertakera, ponieważ po chwili ruszył on w stronę Aidena, który to uciekał na rampie. Kiedy Undertaker zauważył że English oddalił się za daleko i gonienie go mija się z celem, postanowił wrócić do ringu, w którym czekał już Rusev. Przewaga momentalnie zmieniła się na niekorzyść Undertakera. Rusev zaczął atakować zdekoncentrowanego rywala kopnięciami, ciosami, a także wykonał mu swoją akcję kończącą – Acolade. Po wykonaniu Acolade, Rusev przeszedł do ataków łokciem na leżącym przeciwniku, co tylko rozwścieczyło Undertakera, który wstał i wykonał później jeden ze swoich finisherów – Chokeslam. Następnie Rusev został wrzucony ponownie do trumny i ponownie zakończenie walki przerwał Aiden English.

Pomimo ataku Aidena, Undertaker był na tyle przytomny że dał radę wykonać kontrę w postaci Chokeslamu, po czym wrzucił Englisha do trumny, gdzie wcześniej został już umieszczony Rusev. Gdy obaj znaleźli się w trumnie, Undertaker sięgnął poza liny i po chwili zamknął trumnę, kończąc tym samym walkę.

Zwycięzca – The Undertaker

Universal Championship (Steel Cage Match) — Brock Lesnar (c) vs. Roman Reigns

Walkę rozpoczął błyskawicznie Lesnar, wykonując na Romanie kilka german suplexów, oraz jedno F5. Po tych akcjach Reigns wcale nie wydał się osłabiony na tyle by nie móc atakować, ponieważ chwilę później zobaczyliśmy odpowiedź dla Lesnara w postaci superman puncha, wrzucenia go wprost w klatkę, kolejnego superman puncha i kolejnego wrzucenia w klatkę. Po tych akcjach Reigns wykonał jeszcze akcję powerbomb na Lesnarze, wrzucił go ponownie na klatkę i wykonał trzy speary z rzędu. Następnie, gdy się okazało że Lesnar jest w stanie dalej walczyć, Reigns postanowił wyjść drzwiczkami poza klatkę, co dałoby mu zwycięstwo w tej walce. Opuszczenie klatki uniemożliwił mu jednak adwokat Lesnara – Paul Heyman, który to drzwiami od klatki zaatakował Reignsa, ogłuszając go, co wykorzystał Lesnar wykonując ponowie swój finisher – F5. Następnie w ręce Lesnara trafiło stalowe krzesło, które postanowił użyć w kierunku Reignsa. Co się jednak okazało, Reigns dał radę wykonać kontrę w postaci swojego finishera – Speara, a następnie wykonać mu kolejny superman punch, oraz zaatakować go kilkukrotnie stalowym krzesłem. Po tych atakach przyszedł czas na ostateczny cios.

Reigns widząc że Lesnar jest obolały i powoli wstaje na nogi, postanowił wykonać kolejnego speara. Jak pomyślał tak zrobił. Potężny spear został wykonany tuż przy boku klatki, co sprawiło że impet z jakim zawodnicy wlecieli na nią, po prostu ją rozwalił. Po rozwaleniu klatki obaj wylądowali poza ringiem, jednakże według sędziów to właśnie zawodnik broniący tytułu, jako pierwszy dotknął podłogi, tym samym to właśnie on został zwycięzcą i obronił swój tytuł mistrzowski.

Zwycięzca – Brock Lesnar

Greatest Royal Rumble

Niżej znajdują się numery z jakimi wchodzili zawodnicy, oraz kolejność eliminacji:

Numery z jakimi wchodzili zawodnicy:

1. Daniel Bryan

2. Dolph Ziggler

3. Sin Cara

4. Curtis Axel

5. Mark Henry

6. Mike Kanellis.

7. Hiroki Sumi

8. Viktor

9. Kofi Kingston

10. Tony Nese

11. Dash Wilder

12. Hornswoggle

13. Primo Colon

14. Xavier Woods

15. Bo Dallas

16. Kurt Angle

17. Scott Dawson

18. Goldust

19. Konnor

20. Elias

21. Luke Gallows

22. Rhyno

23. Drew Gulak

24. Tucker Knight

25. Bobby Roode

26. Fandango

27. Chad Gable

28. Rey Mysterio Jr.

29. Mojo Rawley

30. Tyler Breeze

31. Big E

32. Karl Anderson

33. Apollo Crews

34. Roderick Strong

35. Randy Orton

36. Heath Slater

37. Babatunde

38. Baron Corbin

39. Titus O’Niel

40. Dan Matha

41. Braun Strowman

42. Tye Dillinger

43. Curt Hawkins

44. Bobby Lashley

45. The Great Khali

46. Kevin Owens

47. Shane McMahon

48. Shelton Benjamin

49. Big Cass

50. Chris Jericho

Eliminacje:

1. Sin Cara

2. Curtis Axel

3. Mike Kanellis

4. Hiroki Sumi

5. Mark Henry

6. Viktor

7. Dash Wilder

8. Hornswoggle

9. Tony Nese

10. Bo Dallas

11. Primo Colon

12. Dolph Ziggler

13. Konnor

14. Kofi Kingston

15. Xavier Woods

16. Kurt Angle

17. Drew Gulak

18. Goldust

19. Scott Dawson

20. Luke Gallows

21. Fandango

22. Tyler Breeze

23. Tucker Knight

24. Chad Gable

25. Rhyno

26. Karl Anderson

27. Mojo Rawley

28. Apollo Crews

29. Bobby Roode

30. Roderick Strong

31. Babatunde

32. Dan Matha

33. Big E

34. Heath Slater

35. Titus O’Niel

36. Tye Dillinger

37. Rey Mysterio Jr.

38. Baron Corbin

39. Randy Orton

40. Curt Hawkins

41. Elias

42. The Great Khali

43. Shelton Benjamin

44. Shane McMahon

45. Bobby Lashley

46. Chris Jericho

47. Kevin Owens

48. Daniel Bryan

49. Big Cass

Zwycięzca – Braun Strowman

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *