WrestleOne.pl

Polski portal o Wrestlingu!

STYPULACJE ORAZ ZASADY WALK, KTÓRE MUSISZ ZNAĆ!

UWAGA!!!

Jeśli nie przeczytałeś poprzedniego poradnika, który przygotowaliśmy, możesz mieć spore problemy w rozumowaniu danego tekstu, gdyż występuje tutaj tzw. „Język Wrestlingowy”.

NIEZBĘDNE STYPULACJE ORAZ ZASADY WALK, KTÓRE MUSISZ ZNAĆ!

Poniżej znajdują się podstawowe rodzaje walk, w których zwycięstwo następuje w wyniku przypięcia lub zmuszenia przeciwnika do poddania się. Zawodnicy są ograniczeni ringiem, a użycie przedmiotu w walce lub interwencja kogoś spoza uczestników pojedynku skutkuje dyskwalifikacją.

Standardowa walka (normal match) –  W standardowym pojedynku zwycięzcą jest pierwszy zawodnik, któremu uda się zdobyć określoną liczbę punktów (fall). Walki, w których do zwycięstwa wymagane jest zdobycie jednego punktu nazywane są one-fall a takie, w których wymagane są dwa punkty three-fall lub two out of three falls match lub Best Two Out Of Three Falls Match. W niektórych organizacjach, szczególnie w europejskich, walki są dzielone na rundy, które zwykle trwają 5 minut, ale runda może zakończyć się przed upływem czasu, jeśli wrestler zdobędzie w jej trakcie punkt – warunkiem zwycięstwa jest zdobycie więcej punktów, niż przeciwnik. Metody zdobycia punktu to:

  • Przypięcie (pinfall / pin)przytrzymanie przeciwnika tak aby obie jego łopatki stykały się z podłogą dopóki sędzia nie policzy do trzech. Dotknięcie liny ringu przez przypinającego lub przypinanego przerywa liczenie. Przypięcie jest najczęstszym sposobem kończenia pojedynków.
  • Zmuszenie do poddania się (submission) – doprowadzenie przeciwnika do poddania się poprzez założenie mu bolesnego chwytu. Ból może być powodowany na przykład poprzez wykręcanie przeciwnikowi kończyn lub wbijanie paznokci w jego skórę. Wrestler może się poddać dając sygnał sędziemu. Za oddanie zwycięstwa uznawana jest również utrata przytomności. Sprawdzanie tego czy wrestler jest przytomny może się odbywać na różne sposoby. 23 marca 1997 na gali WrestleMania 13 sędzia uznał przegraną Steve’a Austina, gdy ten przestał odpowiadać arbitrowi na pytania. 23 lutego 1997 na gali SuperBrawl VII sędzia uznał utratę przytomności Hulka Hogana po trzykrotnym uniesieniu ręki zawodnika, która za każdym razem bezwładnie opadałaJeśli wrestler, któremu zakładany jest chwyt, lub ten, który zakłada chwyt, dotknie liny ringu, to atakujący musi puścić przeciwnika.

 

Dyskwalifikacja (DQ) ma miejsce kiedy jeden z zawodnik złamie ustalone zasady. Może być to:

niedozwolony przedmiot

Wykonanie zabronionego manewru

Korzystanie z pomocy osób niebiorących oficjalnie udziału w walce

Przebywanie poza ringiem zbyt długo (count out)

Dyskwalifikacja, w zależności od zasad gali, może oznaczać że zawodnik zostaje wyeliminowany, przegrywa lub walka zostaje uznana za nierozstrzygniętą.

Podstawowy podział walk ze względu na uczestników

W niektórych walkach przeciwko sobie walczą trzy lub więcej osób albo trzy lub więcej drużyn. Te walki mogą odbywać się na standardowych zasadach, na zasadach elimination matchu lub być łączone z innymi rodzajami walki, takimi jak ladder match, czy steel cage match. Szczególnym rodzajem wieloosobowej walki w klatce jest elimination chamber match.

W zależności od liczby uczestników (wrestlerów występujących indywidualnie lub tag teamów) dla wieloosobowych pojedynków stosuje się różne nazwy :

  • Dla 3 uczestników – Triple Threat Match
  • Dla 4 uczestników – Fatal Four Way Match
  • Dla 5 uczestników – Fatal Five Way Match
  • Dla 6 uczestników – Six Way match / Six-Pack Challenge

 

 

PODSTAWOWY PODZIAŁ STYPULACJI WALK:

STANDARDOWA WALKA – W standardowej walce, w której biorą udział trzy lub więcej osób wygrywa wrester, który przypnie dowolnego przeciwnika lub zmusi go do poddania się wygrywa. W przypadku walk drużynowych tag team wygrywa gdy jeden z należących do niego zawodników przypnie lub zmusi do poddania się członka dowolnej drużyny przeciwnej.

 

 

ELIMINATION MATCH – W walce tego typu przypięcie lub zmuszenie przeciwnika do poddania się skutkuje eliminacją przeciwnika. Zawodnik wygrywa jeśli wszyscy pozostali uczestnicy bitwy zostaną wyeliminowani. W przypadku walk drużynowych przypięcie lub zmuszenie do poddania się dowolnego członka przeciwnego tag teamu skutkuje eliminacją całego tag teamu.

 

 

HANDICAP MATCH – Walka, w której jedna z dwóch stron pojedynku ma liczebną przewagę. Może to być starcie między jednym wrestlerem, a tag teamem, albo między tag teamem, a liczniejszym tag teamem. W zwykłym handicap matchu w ringu jednocześnie może przebywać tylko dwóch zawodników. Aby zamienić się miejscami z osobą ze swojej drużyny, obaj zawodnicy muszą się dotknąć gdy aktualny uczestnik znajduje się wewnątrz ringu, a druga w narożniku po drugiej stronie lin. W odmianie handicap matchu zwanej tornado match, w ringu przez cały czas mogą przebywać wszyscy uczestnicy bitwy. Standardowymi warunkiem zwycięstwa jest przypięcie lub zmuszenie do poddania się dowolnego członka strony przeciwnej. W odmianie zwanej elimination match przypięcie lub zmuszenie do poddania się skutkuje eliminacją przeciwnika, a warunkiem zwycięstwa jest wyeliminowanie wszystkich przeciwników.

(Obrazek przedstawia Kevina Owensa oraz Samiego Zayna, którzy walczyli razem 2-1 przeciwko Aj Stylesowi)

 

GAUNTLET MATCH – Walka, w której bierze udział wielu wrestlerów, ale w ringu może jednocześnie przebywać tylko dwóch, a każdy kolejny może dołączyć tylko w przypadku wyeliminowania któregoś z uczestników. Wyeliminować przeciwnika można poprzez przypięcie lub zmuszenie do poddania się. Wrestler wygrywa jeśli wszyscy pozostali uczestnicy bitwy zostaną wyeliminowani. Czasem gauntlet match jest łączony z handicap matchem. W takim wypadku jeden z zawodników jest głównym uczestnikiem bitwy, a celem walki jest wyeliminowanie go. Główny uczestnik wygrywa jeśli wyeliminuje wszystkich swoich przeciwników.

 

 

BATTLE ROYALE – W Battle Royal wszyscy uczestnicy biorą udział w walce od samego początku. Zawodnik jest eliminowany gdy zostanie wyrzucony z ringu ponad najwyższą liną tak aby obie jego stopy dotknęły podłogi poza ringiem. Wrestler wygrywa jeśli wszyscy pozostali uczestnicy bitwy zostaną wyeliminowani.

(Obrazek przedstawia Andre The Giant Memorial Battle Royale)

 

ROYAL RUMBLE – Połączenie battle royal i Gauntlet Matchu. Każdy wrestler losuje numer. Na samym początku w ringu znajdują się tylko zawodnicy, którzy wylosowali 1 i 2. Co dwie minuty na ring wchodzi uczestnik, który wylosował kolejny numer. Przeciwnik jest eliminowany przez wyrzucenie z ringu ponad najwyższą liną tak aby obie jego stopy dotknęły podłogi poza ringiem. Wrestler zwycięża, jeśli wszyscy pozostali uczestnicy bitwy zostaną wyeliminowani.

(Obrazek przedstawia walkę z gali „Greatest Royal Rumble” gdzie widzimy stypulację opisaną wyżej)

 

TAG TEAM MATCH – Tag team match to nazwa określająca wszelkiego rodzaju walki pomiędzy co najmniej dwuosobowymi drużynami, zwanymi tag teamami.

(Obrazek przedstawia Luka Harpera i Erica Rowana (Bludgeon Brothers) w walce tag teamowej 2-2)

 

WALKI OPARTE NA SPECJALNYCH ZASADACH:

CHAIRS MATCH – Rodzaj walki, w której jedyną dopuszczalną bronią są krzesła.

FALLS COUNT ANYWHERE / STREET FIGHT MATCH – Warunki zwycięstwa są takie same jak w standardowej walce, z tą różnicą, że nie ma dyskwalifikacji, a przypięcia i zmuszenie do poddania się są uznawane również poza ringiem. Sędzia musi podążać za wrestlerami przez cały czas, niezależnie od tego gdzie przeniesie się starcie.

BLINDFOLD MATCH – W tego typu walce przynajmniej jeden wrestler musi mieć zasłonięte oczy – poza tym obowiązują takie same zasady jak w standardowej walce[4]. Czasem publiczność pomaga zawodnikom, informując ich głośno o tym gdzie znajduje się przeciwnik. Tego typu walki zwykle mają charakter komediowy, w których humor zwykle jest oparty o komedię omyłek. Takie pojedynki stoczyli ze sobą między innymi: Jake Roberts i Rick Martel, Triple H i D’lo Brown, Santino Marella i Drew McIntyre, a także Chavo Guerrero i Hornswoggle.

(Obrazek przedstawia Santino Marelle oraz Drew McIntyre, którzy walczą w stypulacji Blindfold Match.)

LUMBERJACK MATCH – Rodzaj walki, w której ring jest otoczony przez wrestlerów, którzy nie mogą wygrać lub przegrać w walce, gdyż nie są jej uczestnikami. Jeśli jednak którykolwiek uczestnik walki znajdzie się poza ringiem, wrestlerzy powinni zmusić go siłą do powrotu na ring. Mogą go też do woli osłabić ciosami.

(Obrazek przedstawia stypulację LUMBERJACK w której to mierzyli się ze sobą Cm Punk oraz Sheamus)

WALKI OPARTE NA SPECJALNYCH WARUNKACH ZWYCIĘSTWA:

I QUIT MATCH – Szczególny rodzaj falls count anywhere, w którym nie ma przypięć, a warunkiem zwycięstwa jest zmuszenie przeciwnika do wypowiedzenia słów I Quit, co w tłumaczeniu oznacza wychodzę lub odchodzę.

(Obrazek przedstawia Matta Hardyego, Jeffa Hardyego oraz sędziego, który pyta się Matta czy się poddaje.)

LAST MAN STANDING – Walka, w której nie ma dyskwalifikacji, ani wyliczeń, a przypięcia i poddania się nie mają znaczenia. Jedynym warunkiem zwycięstwa jest powalenie przeciwnika tak, aby nie mógł się podnieść przez 10 sekund. Dotknięcie leżącego przeciwnika przerywa odliczanie lub powoduje konieczność odliczania od początku.

WALKI WYMAGAJĄCE UŻYWANIA PRZEDMIOTÓW:

TABLES MATCH – Walka, w której nie ma wyliczeń i dyskwalifikacji. Jedynym warunkiem zwycięstwa jest zniszczenie blatu jednego ze stołów znajdujących się w okolicach ringu ciałem przeciwnika.

(Obrazek przedstawia Cody’ego Rhodesa leżącego na złamanym stole w stypulacji Tables Match.)

AMBULANCE MATCH – edynym warunkiem zwycięstwa jest umieszczenie przeciwnika wewnątrz stojącego w pobliżu ringu ambulansu i zamknięcie drzwi. W walce tego rodzaju wszystkie chwyty są dozwolone.

(Obrazek przedstawia byłą gwiazdę: Rybacka stojącego w środku Ambulansu)

BURIED ALIVE MATCH – Warunkiem zwycięstwa jest wrzucenie przeciwnika do dołu o głębokości około 1,8 metra i zasypanie go ziemią, W walkach tego typu organizowanych przez WWE, zawsze uczestniczył w nich The Undertaker.

(Obrazek przedstawia The Undertakera oraz Mankinda w walce w której stypulacją jest Buried Alive Match)

CASKET MATCH – Warunkiem zwycięstwa w tego typu walce jest pobicie przeciwnika tak aby nie był on w stanie się podnieść, a następnie umieszczenie go w trumnie leżącej obok ringu i zamknięcie wieka. Ten rodzaj pojedynków został spopularyzowany przez WWE i wrestlera The Undertakera. W walce wykorzystywana jest trumna z czterema ścianami. W organizacji Lucha Underground ten sam rodzaj pojedynków jest nazywany Grave Consequences. Prekursorem tych walk był Coffin match, który odbył się w latach 70. i zakończył zwycięstwem Dusty Rhodesa oraz przegraną Ivana Koloffa. Był to jednak standardowy pojedynek, któremu towarzyszył zakład. Przegrany miał zostać umieszczony w trumnie z sześcioma ścianami, a sama trumna zabita gwoździami.

(Obrazek przedstawia zawodnika, który będzie mierzył się z przeciwnikiem w Casket Matchu)

FLAG MATCH – W każdym narożniku, w których uczestnicy zaczynają walkę, zawieszona jest flaga. Warunkiem zwycięstwa jest przechwycenie flagi przeciwnika.

(Obrazek przedstawia Jack’a Swaggera oraz Ruseva w Flag Matchu.)

ITEM ON A POLE MATCH – Walka, w której warunkiem zwycięstwa jest zdobycie przedmiotu zawieszonego na słupie zanim zrobi to przeciwnik. Jeśli jest to broń, to zwycięzca zazwyczaj musi użyć jej na swoim przeciwniku lub dodatkowym warunkiem zwycięstwa jest użycie broni na przeciwniku. W przeszłości w tego typu pojedynkach organizowanych przez WWE, na słupie wisiały między innymi: dokument o rozwiązaniu umowy, puchate kostki, kij do kendo, pałka policyjna, kontrakt, jemioła i noga figurki.

(Obrazek przedstawia zawodników szarpiących się by zdobyć zawieszony przedmiot.)

LADDER MATCH – Walka, w której warunkiem zwycięstwa jest zdobycie przedmiotu (na przykład tytułu mistrzowskiego) wiszącego ponad ringiem. Aby go dosięgnąć, zawodnicy muszą użyć składanej drabiny. W tego typu walkach nie ma wyliczeń, ani dyskwalifikacji.

(Obrazek przedstawia Ladder Match)

TABLES, LADDERS AND CHAIRS MATCH – Ladder Match, w którym zezwala się na używanie znajdujących się w pobliżu ringu stołów i krzeseł jako broni.

HARDCORE MATCH – Ogólna nazwa na brutalny typ walki we wrestlingu, w którym nie ma dyskwalifikacji i wyliczeń. Często używa się broni, takiej jak metalowe kosze na śmieci, drabiny, kije do kendo i gaśnice. Uczestnicy często doznają w tych walkach poważnych obrażeń lub krwawią.

NO HOLDS BARRED MATCH –  Czasem jest też nazywany No DisqualificationAnything Goes lub Boot Camp. W dosłownym tłumaczeniu oznacza żadne chwyty nie zakazane. W tego rodzaju walkach wrestlerzy mogą używać broni i nie ma wyliczeń, ani dyskwalifikacji, ale przypięcia i poddania liczą się tylko w ringu. Dopuszczalna jest też interwencja osób trzecich.

FIRST BLOOD MATCH – Walka bez dyskwalifikacji i wyliczeń. Jej celem jest doprowadzenie przeciwnika do krwawienia. Wrestler, który pierwszy zacznie krwawić przegrywa, a jego przeciwnik zostaje zwycięzcą.

INFERNO MATCH – Walka, w której ring jest otoczony ścianami ognia, a warunkiem zwycięstwa jest podpalenie swojego przeciwnika.

(Obrazek przedstawia Kane’a oraz Triple H mierzących się w Inferno Matchu.)

WALKI W KLATCE:

STEEL CAGE – Walka w stalowej klatce bez dachu. Warunki zwycięstwa mogą być różne, jednak najczęściej jest to przypięcie przeciwnika, zmuszenie go do poddania się lub ucieczka z klatki, czyli kto pierwszy dotknie obiema stopami podłogi poza klatką ten wygrywa.

(Obrazek przedstawia stalową konstrukcję wykorzystywaną do Steel Cage Matchu.)

HELL IN A CELL MATCH – Rodzaj walk organizowanych przez federację WWE. W tym pojedynku ring oraz przestrzeń wokół niego są otoczone przez pięciometrową stalową klatkę. W przeciwieństwie do klatki używanej w steel cage, ta z Hell in a Cell posiada dach, więc nie można z niej uciec. W Hell in a Cell nie występują dyskwalifikacje, ani wyliczenia pozaringowe.

(Obrazek przedstawia stalową konstrukcję Hell in a Cell Matchu.)

PUNJABI PRISON – W dosłownym tłumaczeniu na J.Polski pundżabskie więzienie. Ring, w którym zawodnicy zaczynają walkę, znajduje się w klatce bez dachu, a tak klatka znajduje się w jeszcze większej klatce bez dachu. Obie klatki zrobione są z bambusów. Wymyślenie tych walk przypisuje się pendżabskiemu wrestlerowi The Great Khalemu. Klatka, która otacza ring ma 5 metrów wysokości i czworo drzwi – po jednej parze z każdej strony – przy których stoi sędzia i otwiera je na życzenie wrestlera. Każde drzwi mogą być otwarte tylko raz i tylko na 60 sekund. Z klatki można też wyjść wspinając się po ścianie i przechodząc na drugą stronę. Walka się kończy w momencie gdy wrestler wydostanie się z obu klatek i dotknie stopami podłogi.

(Obrazek przedstawia bambusową klatkę Punjabi Prison Matchu.)

ELIMINATION CHAMBER – Walka będąca głównym wydarzeniem gali o tej samej nazwie organizowanej przez WWE. W starciu bierze udział 6 osób. Na początku dwaj zawodnicy są wolni, a reszta czeka w zamkniętych szklanych konstrukcjach, znajdujących się w narożnikach ringu. Za każdym razem po upływie ustalonego wcześniej czasu kolejni zawodnicy są uwalniani. Wrestler może wyeliminować przeciwnika przez przypięcie lub zmuszenie do poddania się. Wrestler wygrywa jeśli wszyscy jego przeciwnicy zostaną wyeliminowani.

(Obrazek przedstawia stalową konstrukcję klatki wykorzystywanej w Elimination Chamber Matchu.)

WARGAMES MATCH – Dwa ringi stoją obok siebie i są otoczone wielką klatką. W walce biorą udział dwie lub trzy drużyny. Jeden zawodnik z każdej drużyny zaczyna walkę, a kolejni wchodzą do klatki po określonym czasie. Wygrywa drużyna, która zmusi dowolnego członka drużyny przeciwnej do poddania się, dowolny członek drużyny przeciwnej zostanie przypięty lub kiedy dowolny członek drużyny przeciwnej jest niezdolny do dalszej walki, ale tylko wtedy kiedy wszyscy zawodnicy są już w klatce.

(Obrazek przedstawia klatkę wykorzystywaną w stypulacji WARGAMES)

DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ, MAM NADZIEJE, ŻE ARTYKUŁ PRZYPADNIE WAM DO GUSTU! 

Alex Martini

 

 

 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *